Քաղաքակրթական ներուժը կեցության բարձրագույն արժեք է:

Այդ թատրոնները նրանց հետ ծնվել են ու նրանց հեռանալով՝ կավարտվեն

10.27.2017

Մոսկվայում ավարտվեց ժամանակակից արվեստի «Տերիտորիա» 12-րդ դպրոց» փառատոնը: Երկու շաբաթ տևած միջոցառումը, որն ընթանում էր 6 հարթակներում ուներ թատրոնի, ցուցահանդեսների, կինոֆիլմերի և քննարկումների ձևաչափ: Այս հագեցած ստուգատեսի թատերական բաղադրիչն, արդեն, 12-րդ անգամ անցկացվող փառատոնում ավանդաբար ամենաուժեղն էր: Սակայն այս տարի ուժեղ լինելուց բացի այն նաև շատ ներկայացուցչական էր: Բավական է նշել, որ այս միջոցառման ընթացքում իրենց ներկայացումները ցուցադրեցին Աննա-Թերեզա դ՝Քեերսմաքերը և Յան Ֆաբրը: Այդ մասին տեղեկացնում է «taglur.am»-ը՝ հղում անելով «iz.ru»-ին:

Ժամանակակից արվեստի այս երկու խոշոր ներկայացուցիչների մեջ կա ոչ քիչ ընդհանորություններ: Նրանք հասակակիցներ են, նրանք հասունացել և հիմնարար կրթություն են ստացել Բելգիայում: Իրենց թատերախմբերը կազմակերպել են դեռ 1980-ական թվականներին: Երկուսն էլ հեղինակային թատրոնի հետևորդներ են, որոնք նրանց հետ ծնվել են ու նրանց հեռանալով՝ կավարտվեն:

Սակայն նրանց թատրոններն այնքան են տարբեր, որ թվում է դրանք ստեղծողները տարբեր մոլորակներից են, իսկ «Տերիտորիա» փառատոնը Մոսկվայի Ազգությունների թատրոնում նրանց միավորելով մեկ ծրագրի մեջ, ոչ միայն ազդագրերում նշեց իր բևեռները, այլև նպաստեց միջմոլորակային հաղորդակցությանը:

Աննա-Թերեզա դ՝Քեերսմաքերի «Փուլ: Սթիվ Ռայխի երաժշտությամբ չորս շարժում» ներկայացումը մի յուրօրինակ հռչակագիր էր՝ երաժշտության և պարի փոխհարաբերության մասին: Այս ներկայացումը ստեղծվել է 35 տարի առաջ, սակայն այսօրվա հետ ունեցած մեծ հեռավորությունը չի նվազեցրել նրա նշանակալիությունը ոչ խորեոգրաֆիայի պատմության և ոչ էլ Աննա-Թերեզայի կենսագրության մեջ, որը մինչև հիմա էլ պարում է այդ կոմպոզիցիան:

Ֆաբրը նույնպես աշխատում է նույն ժամանակային չափորոշիչներով, սակայն այլ պայմաններում: Նրա վառ թատերայնությունը ատում է կանոնները և մատրիցաները: Այնպես, որ նրա ներկայացման «Բելգիական կանոններ/Բելգիան կանոնակարգում է» վերնագիրն ընկալվում է ոչ առանց երգիծանքի: Կանոններ չկան, կա ճշմարտություն և այդ ճշմարտությունն այն է, որ, ինչպես կարծում է Ֆաբրի բարեկամ, պրոֆեսոր Լյուք վան դեն Դրիսը. «Բելգիան գոյություն չունի: Բելգիան սյուրռեալիստական մղձավանջ է»:

Ֆաբրը չի հերքում այդ թեզը: Նա այն կանոնակարգում է և Բելգիայի պատմությունը ամփոփում է 14 գլուխ-խաղարկությունների մեջ՝ ողբերգականներից (արտահայտվում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գազային գրոհի ենթարկված մարդկանց վագոնի մեջ անձև կուտակված մերկ մարմիններով ) մինչև լավատեսականներ (արտահայտվում է բազմազգ երկիր դարձած բելգիական կատակներով, պարերով և այն):



Այս թեմայով այլ հղումներ-1
Այս թեմայով այլ հղումներ-2

    Դիտվել է 826 անգամ